παιδί

Τα παιδιά ανήκουν στον εαυτό τους. Μόνο.

τα παιδειά ανήκουν στον εαυτό τους

Το μωράκι σου ήταν πλήρως εξαρτώμενο από εσένα. Και εσύ έκανες ότι μπορούσες για αυτό. Προσαρμόζεις τα πάντα γύρω από αυτό. Ως νήπιο σε χρειάζεται και πρέπει να το προστατεύεις σχεδόν συνεχώς. Νιώθεις σαν να είστε ένα. Δεν είστε όμως.

Στην πρώτη δημοτικού επίσης είναι μικρούλι. Μπαίνει σε μια καινούργια κατάσταση (διάβασμα, μελέτη) και πάλι εξαρτώμενο από εσένα είναι . Σε χρειάζεται. Στην δευτέρα δημοτικού, μπορεί να κάνει αρκετά πράγματα μόνο του, στο διάβασμα σιγά σιγά προσαρμόζεται, αλλά πάλι εμείς από δίπλα. 

Μεγαλώνει το παιδάκι μου 

Σιγά σιγά μοιάζει σαν ένας μικρός ενήλικας. Μετά τα πρώτα 7 με 8 του χρόνια, μπορεί να χειριστεί το λόγο σαν εμάς, η λεπτή κινητικότητα μοιάζει με του ενήλικα, η φυσική του κατάσταση πολλές φορές μας ξεπερνάει. 

Γνεται ο μοναδικός υπέροχος εαυτό του.

Δεν γίνεται σαν εμένα! ούτε σαν τον πατέρα του.

Δεν υπάρχει περίπτωση το παιδί μου να πραγματοποιήσει τα απωθημένα κανενός!

Μου έχουν ευχηθεί στα πρώτα του γενέθλια από το ευρύτερο οικογενειακό περιβάλλον:

-Να το δεις όπως επιθυμείς.

Αμέσως έκανα τη διόρθωση

-Όπως αυτό επιθυμεί!

Είπαμε τα παιδιά ανήκουν στον εαυτό τους και μόνο!

Έχει τύχει να μου πούνε, (ονόματα και χωριά δεν θίγουμε) να γράψω το παιδί μου να μάθει κιθάρα, με τα έξοδα πληρωμένα χωρίς μάλιστα να το διαπραγματεύονται! Κάτι σαν εντολή! Αρνήθηκα χωρίς δεύτερη κουβέντα διότι:

  • Δεν ρώτησαν το παιδί πρώτα.
  • Ήταν επιθυμία αλλουνού κι όχι του παιδιού μου. Προσωπικά απωθημένα (ο γιος της δεν ολοκλήρωσε της σπουδές του στην κιθάρα) προφανώς δεν ήταν ούτε επιθυμία του ιδίου!

Συμβαίνει σε κάθε οικογένεια

Αλλά έτσι είναι. Η μάνα είναι το δοχείο που θα φέρει στον κόσμο ένα καινούργιο άνθρωπο. Που θα το διδάξει και θα του μάθει τον κόσμο, από τα δικά της μάτια ναι, αλλά θα το αφήσει να πετάξει μόνο του, να κάνει τις επιλογές του, να αποτύχει, να πέσει, να  ξανασηκωθεί. Να ανακαλύψει τον κόσμο. Να βρει αυτό που θέλει που το ολοκληρώνει.

Πολλές φορές ο διαχωρισμός είναι δύσκολος.

  • Δεν θα πάμε το παιδί μας για παράδειγμα, να μάθει κιθάρα, επειδή ήταν δικό μας απωθημένο.
  • Δεν θα του λέμε πως όλοι οι άντρες είναι ….., ή οι γυναίκες είναι……επειδή αυτά τα βιώματα έχουμε.

Άσε με μαμά μπορώ!

Στην περίοδο του δημοτικού σχολείου το παιδί μας μεγαλώνει. Πολύ όμως. 

Δεν θα φωνάζει “μαμά νερό” και θα του το πηγαίνεις. Μπορεί και μόνο του.

Θα μάθει να βάζει μόνο του φαΐ, να το ζεστάνει, να φτιάχνει μόνο του κάτι απλό στην αρχή με την καθοδήγηση σου. 

Ναι, μπορεί και μόνο του.

Ας λερώσει λίγο παραπάνω, (ναι ξέρω εμείς θα τα καθαρίσουμε και είμαστε κουρασμένες)

Ας κάνει μία ζημιά ακόμα (σε λίγες μέρες δεν θα κάνει).

Και ο κατάλογος συνεχίζεται.

Σε πολλά από αυτά θα αναγνωρίσει κάθε μαμά τον εαυτό της.

Δεν είναι κακό. Είναι λογικό για την ελληνική κοινωνία. 

Ο διαχωρισμός όμως θα πρέπει να αρχίσει να γίνεται από τώρα.

Αυτό που ίσως βοηθήσει πολύ είναι οι μαμάδες να βρούμε ξανά και άλλα ενδιαφέροντα. Να ξαναγίνουμε η Μαρία η Κατερίνα κλπ. Να μην ζούμε μόνο για τα παιδιά μας μέσα από τα παιδιά μας. Το μοιράζομαι  μαζί σας, το λέω σε εσάς, το λέω και στον εαυτό μου. Η περίοδος του δημοτικού θέτει γερές και σταθερές βάσεις για τα πάντα.

Ας το κάνουμε λοιπόν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Είναι μία καλή περίοδος προσαρμογής για όλους μας γονείς και παιδιά.

Διάβασα πρόσφατα ένα σχετικό ποίημα, κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, του περασμένου αιώνα, πανανθρώπινο και διαχρονικό. 

Τα λέει όλα. 

Τα παιδιά σας δεν είναι δικά σας παιδιά.

Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της ζωής για τον εαυτό της.

Έρχονται στον κόσμο μέσα από σας, αλλά δεν προέρχονται από εσάς,

Και παρότι είναι μαζί σας, δεν ανήκουν σε σας.

Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας, όχι όμως τις σκέψεις σας,

Γιατί έχουν τις δικές τους σκέψεις.

Μπορείτε να στεγάσετε το σώμα τους, όχι όμως την ψυχή τους,

Γιατί η ψυχή τους ζει στο σπίτι του Αύριο,

που εσείς δεν μπορείτε να το επισκεφτείτε ούτε καν στα όνειρά σας.

Μπορείτε να πασχίσετε να τους μοιάσετε, 

Μην προσπαθείτε όμως να τα κάνετε να σας μοιάσουν.

Γιατί η ζωή δεν πηγαίνει πίσω, ούτε μένει στο χτες.

Είστε τα τόξα απ’ τα οποία τινάζονται σαν ζωντανές σαΐτες τα παιδιά σας.

Ο Τοξότης βλέπει το στόχο στη γραμμή του Απείρου

και σας λυγίζει με την δύναμη Του ώστε οι

σαΐτες Του να φύγουν γοργά και να φτάσουν μακριά.

Δεχτείτε το λύγισμα σας στα χέρια Του με χαρά.

Γιατί Αυτός, όπως αγαπά τη σαΐτα που εκτοξεύεται,

Αγαπά και το τόξο που είναι σταθερό.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χαλίλ Γκιμπράν,

Ο Προφήτης, Ο Κήπος του Προφήτη.

Διάβασε επίσης: Ανεμελιά και ονειροπόληση. Αυτά τα μεγάλα δώρα! – μαμά πάω δημοτικό (mamapaodhmotiko.website)

Θα μας βρείτε και στο facebook Γονείς με παιδιά του Δημοτικού | Facebook

Σας βοήθησε αυτό το άρθρο; Το βρήκατε ενδιαφέρον; Μπορείτε να το κάνετε share, ως έχει, στα social media.

You may also like...

Αφήστε μια απάντηση