παιδί

Άσε με μαμά μπορώ να το κάνω μόνη μου!

Μαμά! μπορώ και μόνη μου!

Ένα απόγευμα είχα πάει στο σούπερ μάρκετ με την κόρη μου τότε 18μιση μηνών (σαν πέρσι μου φαίνεται!) Της πήρα λοιπόν το παιδικό της γιαουρτάκι, καθίσαμε κάπου για να το φάμε και να πάμε τη βόλτα μας. Εκεί που πάω να της το ανοίξω και πάω να τραβήξω το αλουμινόχαρτο που το σφραγίζει, μου το τραβάει πεισματικά με τα χεράκια της και μου λέει «μόνη, μόνη!» 

Ήταν ίσως η πρώτη φορά που επέμενε για την ανεξαρτητοποίηση της και δεν θέλω να την ξεχάσω ποτέ!

Δεν της το έδωσα να το κάνει επειδή, δεν ήθελε να λερωθούμε. Ξέρεις τώρα τον παιδί, το καρότσι, εγώ. Πόσα μωρομάντιλα πια!

Ενώ ένιωσα ότι έπραξα σωστά, από την άλλη χάρηκα πολύ που αποζητά την ανεξαρτησία της από τόσο μικρή και ίσως να ήταν καλύτερα να την άφηνα να το κάνει μόνη της. 

Το ομολογώ: της περισσότερες φορές που δεν τα άφηνα ή ακόμη δεν αφήνω τα παιδιά μου να κάνουν κάτι μόνα τους, είναι για να μην χτυπήσουν ή μην κάνουν ζημιές τις οποίες θα μαζεύω εγώ. Για να λέμε την αλήθεια, γνωρίζω ότι πρέπει να τους αφήσω, επίσης υπάρχουν φορές που έχω και χρόνο τα περιμένω και να  βοηθήσω στο μάζεμα τις ζημιάς αν είναι απαραίτητο. Αν και για να λέμε την αλήθεια μπορούν πλέον και αυτό να το κάνουν από μόνα τους. Φυσικά δεν θα το κάνουν όπως εγώ. Επειδή απλά δεν είναι εγώ! 

Όταν όμως πηγαίνω πίσω στα παιδικά μου χρόνια που εγώ ήμουνα στην ηλικία τους, όλα αυτά τα έκανα ήδη μόνη μου.  Δεν θυμάμαι ούτε μία φορά να μου λέει η μητέρα μου μη! Δεν θυμάμαι ακόμα περισσότερο ούτε μία φορά που να έκανα ζημιά ή να χτύπησα σοβαρά κάνοντας δουλειές.

Οπότε τί! Αλλάξαν οι εποχές:

Ναι άλλαξαν. Άλλαξαν στο ότι δεν τα αφήνουμε να παίζουν έξω μόνα τους όπως κάνανε οι γονείς μας. Άλλαξαν λόγω της μαζικής πληροφόρησης που τρέχει και τα κάνει πιο ξύπνια. Μην τα κάνουμε όμως με την υπερπροστασία μας ανώριμα! Τα παιδιά Πρέπει να μάθουν να είναι αυτόνομα.

Μεγαλώνοντας αυτόνομα και ανεξάρτητα παιδιά, θέτουμε γερά θεμέλια ώστε να γίνουν υγειής και ευτυχισμένοι ενήλικες.

Όμως δεν γίνεται να είμαστε συνεχώς παρεμβατικοί και υπερπροστατευτικοί γονείς και ξαφνικά να πούμε στο παιδί μας δεν είσαι ικανός!

Δεν γίνεται αν, μέχρι χθες για παράδειγμα, δέναμε τα κορδόνια του ενήλικα γιού μας, και έπειτα τον αφορίζουμε λέγοντας”καλά εσύ πότε τα καταφέρεις στην δουλειά σου! Δεν βλέπεις τους συνομηλίκους σου!”

Είναι το ίδιο ικανά, σε σχέση με τις παλιότερες γενιές, να ντυθούν, να σερβίρουν το φαγητό τους, να βάλουν νερό, να διαβάσουν, να βοηθήσουν το αδελφάκι τους, να περάσουν απέναντι στο δρόμο, να είναι υπεύθυνα ή να βοηθήσουν έναν ενήλικα στο σπίτι κλπ.

Ανάλογα με την ηλικία τους μπορούν και πρέπει να τους βοηθήσουμε να αναπτύξουν, τις ανάλογες ικανότητες αυτό εξυπηρέτησης και εν τέλει αυτονομίας. Δεν παρεμβαίνουμε.

Το να είμαστε λόγω των καταστάσεων υπερπροστατευτικοί μαζί τους σε εξωτερικούς χώρους (που και αυτό χωράει μεγάλη συζήτηση) δεν σημαίνει ότι θα ήμαστε οι πατερίτσες τους.

Τα παιδιά μας από την ηλικία του ενός έτους άρχισαν να περπατάνε κι όταν μεγαλώσουν θα ανοίξουν τα φτερά και θα πετάξουν. Είτε το θέλουμε είτε όχι. Ήμαστε εδώ για να τα βοηθήσουμε, ή μάλλον ποιο σωστά, να τους δείξουμε πως να το κάνουν αυτό πιο ομαλά.

.

Για το τέλος αφήνω το καλύτερ

Μια ακόμη συμβουλή από την μεγάλη κυρία της διαπαιδαγώγησης

Ποτέ μη βοηθάτε ένα παιδί σε μία εργασία που νοιώθει ότι μπορεί να τα καταφέρει μόνο του. 

Μαρία Μοντεσσόρι.

…και μία συγκλονιστική ιστορία που διάβασα στο Facebook πριν από λίγο καιρό όπως την θυμάμαι τώρα.

Σε ένα σπίτι έπιασε φωτιά. Μέσα ήταν ένα μικρό αγόρι με το μωρό αδελφάκι του. Η ζωή τα έφερε έτσι που το μεγαλύτερο διάστημα της ημέρας βάζω ζούσαν μόνα τους. Το αγόρι βλέποντας τη φωτιά ενστικτωδώς τρέχει να σωθεί. Κατεβαίνοντας τις σκάλες σταματάει απότομα και γυρίζει πίσω. Παίρνει αγκαλιά το αδερφάκι του όμως το σπίτι ήταν ήδη περικυκλωμένο. Μόνη διέξοδος το δέντρο στο πίσω μέρος του μπαλκονιού!

Πηδάει στο δέντρο, αρπάζει το κλαδί του με το ένα χέρι,στο άλλο το μωρό, πιάνει με τα δύο του πόδια τον κορμό, και σιγά σιγά κατεβαίνει. Τα δύο τα παιδιά είναι σώα και αβλαβή!

Όταν το ρώτησαν πως το έκανε ο μικρός σήκωσε τους ώμους του λέγοντας.  

-Έτσι το έκανα. 

Έτσι απλά το έκανε επειδή δεν υπήρχε κανένας μεγάλος να του πει: «Δεν μπορείς να το κάνεις» .

Αν θέλεις να μαθαίνεις πρώτη για τα καινούρια μου άρθρα, μία φορά την εβδομάδα κάνε την εγγραφή σου δίνοντας μόνο το email σου.
Θα λάβεις επίσης 2 free pdf αρχεία: 20+2 θετικές φράσεις για την ενίσχυση της αυτοεκτίμησης των παιδιών και 10 ακόμη ιδέες για παιχνίδια στο λεπτό.

Subscribe to our newsletter!

Θα μας βρείτε και στο facebook Γονείς με παιδιά του Δημοτικού | Facebook

Σας βοήθησε αυτό το άρθρο; Μπορείς να το μοιραστείς και με άλλους κάνοντας share, ως έχει, στα social media.

You may also like...

Αφήστε μια απάντηση